Door Mike

Ik ben geboren in de V.S. en tot het moment dat mijn ouders terug verhuisden naar Nederland sprak ik enkel en alleen Engels. Ik denk dat ik een jaar of 6 was toen mijn moeder mij haar ‘Speulmanneke’ noemde. Ik vroeg uiteraard wat dat betekende en zij antwoordde ‘Playboy’. En boos dat ik was, toen, kort, want ik voelde ook trots. Trots dat mijn moeder mij zo bijzonder vond dat ze me een koosnaam gaf. Vanaf dat moment werd dit Speulmanneke in mij, vrij en gepassioneerd, heel belangrijk; het werd mijn Vuur!
Het Speulmanneke was een bron van successen, best veel successen. Ik kreeg aandacht, beloning, van mijn moeder, van anderen. Ik verlangde ook naar de aandacht van mijn vader, uiteraard. Van een vader die er was, fysiek, die mij het gevoel kon geven bijzonder, uniek te zijn en die mij kon helpen, op de manier die ik nodig had om op te groeien, tot een onafhankelijke man. Maar zo’n vader had ik niet.
“Alles waar je aandacht aan geeft groeit’ geldt voor alles, positief en negatief. Het verlangen naar (de waardering van) een vader groeide. En ik kreeg er last van.

Na jaren en allerlei, minder succesvolle, pogingen om van deze last af te komen, ben ik begonnen aan het Avontuur van de Man. Een Avontuur waarin ik samen met en van ‘mijn Broeders’, met de rode draad Leiderschap, Krijgerschap en Broederschap, inzichten en inspiratie heb gekregen, die mij hebben geholpen om nu zelf voor een groot deel de gewenste, verlangde, noodzakelijke vaderrol te vervullen, voor mezelf, voor het Speulmanneke. Mijn last is beslist minder geworden en mijn Vuur, het Speulmanneke, is aangewakkerd!